Bazı yaralar kendiliğinden çıkar
II
zeyn-ül a’lâ
Öylece bir akne
Önemsiz lakin heyecan verici
Artık ergen olduğ’nu bilen bir erkek
Memeleri uç vermiş bir dişi
Dönüşümü hem kabul hem inkar eden
Çatır çatır kırılıyor kabuk
*
Bu dağların ardında bir dünya daha var
Bu dünyanın ardında bir evren,
Onun da ardında artık işlemeyen yasalar
Bir ile birin toplamı biz eden
*
İnsan kendi yaralarını da seviyor icabında
Sızım sızım sızlasa da
Güzeldir lepra da
Acı varlığ’nı hissettiriyorsa da
Azar azar azaltsa da
*
Bir yara, koydum adını zeyn-ül a’lâ
*
Maymundan gelmemiş ellerimde
Gözlerimde
Başım dönüyor saatte iki bin kilometre
Dünya duruyor
*
Ben gülüyorum yaram kanıyor
Ben ağlıyorum yaram kanıyor
Güneş doğuyor yaram kanıyor
Batıyor kanıyor
Kanıyor
*
İnsan kanadıkça huz’ra eriyor
*
Mutluluk bir kabuğu sevmekle başlıyor
*
Hastalık sanıyorlar
Hastalık
Fenalık sanıyorlar
Fenalık
Kabus diyorlar
Kabus
Ölüm diyorlar
Beter
Mutluluk bir kabuğu kanatmakla başlıyor
ANARCHISTALES 